SESİNİ HALA SAKLIYORUM

Yıkılanın yasını tutarken, yok olduklarını geç fark ettim.
Yeniden kurulan bir şehir, eskinin izlerini örterken bizi nasıl yaralar?
İnşa da bir yıkım yaratabilir mi?
Belki de şimdi başlayan, başka bir yas süreci.
Bu resim, bu soruların içinden doğdu.

“Devam eden hayat” umut verici okunur; ancak bağ kurduğumuz ayrıntılar
yavaşça silinir. Çakır dikenler, ayrık otları, süpürge çalıları ve kuru dallar…
Yaz akşamlarında ailecek yapılan yürüyüşlerin o eşsiz sesi artık duyulmaz.
Yitenin hafızasını saklamak, umudun yüklediği bir sorumluluktur. Bu resim,
silinmeye yüz tutan izleri yüzeyde tutma çabasıdır.

“İnsan yaşadığı yere benzer” der şiir.
O yerin suyuna, o yerin toprağına,
Suyunda yüzen balığa,
Toprağını iten çiçeğe